Δευτέρα, 20 Μαΐου 2019

H έκθεση του Χρήστου Μπάρλου στο ELEON: 19-5-2019


Σε καιρούς έντονα αντικαλλιτεχνικούς, με  μοναδικό κριτήριο για τη θέαση  του κόσμου το κραυγαλέο, το συνθηματικό και το δήθεν πολιτικά ορθό, η αποψινή έκθεση του Χρήστου Μπάρλου, στο φιλόξενο χώρο του Atlantica Eleon Grand Resort and Spa, στο Τραγάκι Ζακύνθου, έρχεται με την εικαστική της παρέμβαση να εκπλήξει ευχάριστα και να λειτουργήσει αναζωογονητικά για τους κοινωνούς της.
Δύο χρόνια μετά την έκθεση των ζωγραφικών του έργων στο ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ (8-3-2017), ο Χρήστος συνεχίζει να πειραματίζεται με τα πινέλα και να διευρύνει τη θεματική του.

Σε πείσμα όσων πίστευαν ότι η ενασχόληση με τη ζωγραφική αποτέλεσε ένα καπρίτσιο της στιγμής, ο καλλιτέχνης απέδειξε ότι προχωράει γερά, ανιχνεύοντας βαθύτερα τον εικαστικό χώρο της επιφάνειας, έχοντας τη φαρέτρα του γεμάτη με τη γνώση της προηγούμενης δουλειάς του, που απαιτούσε μεγάλη σωματική και ψυχική δύναμη για να επιβληθεί πάνω στα φυσικά υλικά.
Τότε είχαμε διαπιστώσει ότι εμβαθύνοντας στη χειρονομιακή προσπάθεια της τιθάσευσης φυσικών υλικών, όπως η πέτρα και το ξύλο, και στο δέσιμό τους με το σίδερο, τον μπρούτζο και το χαλκό, ανέσυρε πνευματικά στοιχεία μέσα από την σύγκρουση του Ανθρώπου με τα στοιχεία της Φύσης. Μέσα από τη συγκεκριμένη τεχνική την ερμήνευσε, εντόπισε μέσα της αρχετυπικές μορφές και κατάφερε τέλος να απολιθώσει την ουσία της ύπαρξης.
Με τον πειραματισμό του στον χώρο της Ζωγραφικής και μάλιστα Ζωγραφικής μεγάλων διαστάσεων, μνημειακής, αναδιατύπωσε τα εκφραστικά όρια μεταξύ των δύο μορφών Τέχνης, Γλυπτικής & Ζωγραφικής, και εγκαινίασε το διάλογο με τις μορφές που εμπεριέχονται μέσα του.
Ο Χρήστος στράφηκε στον εσωτερικό του κόσμο, στα οράματά του, στις μορφές που στοίχειωναν τη σκέψη του.
Αυτές τις μορφές τις εξέφρασε πάνω σε μεγάλες επιφάνειες, με έναν τρόπο μοναδικό, χρησιμοποιώντας τα έντονα χρώματα των Φωβιστών ζωγράφων.
 Με μια εκφραστική που συναντάμε στην Ποπ Αρτ, οι μορφές του κοίταζαν και κοιτάζουν κατ’ ενώπιον.


Τα έντονα μάτια τους, παραπέμπουν στα πορτραίτα Φαγιούμ και περικλείουν ευαισθησία, τρυφερότητα, σκληρότητα, έρωτα, μουσικότητα, έντονη δύναμη.
Τότε ήταν οι γυναικείες μορφές που στοίχειωσαν τη σκέψη του και τότε είχε έρθει η ώρα να γεννηθούν. Ήταν οι μορφές που τον πίεζαν σε όλη τη διάρκεια της προηγούμενης καλλιτεχνικής του πορείας και που απαλλαγμένες από κάθε είδους διδακτισμό, τον ωθούσαν μέσα από τη συναισθηματική εγρήγορση στην καλλιτεχνική δράση.

Ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας της Ψυχής του, έκαναν την εμφάνισή τους, Μούσες και Θεές μαζί, με πρόσωπα, στα οποία φαινόταν η χαρμολύπη της σχέσης τους με το Δημιουργό.
Πορτραίτα που αποκτούσαν ρόλο γυναικείου Ιανού, τον απελευθέρωσαν από τη σχέση τους μαζί του και του έδωσαν τη συγχώρεση που είχε ανάγκη για να συνεχίζει να ζει και να δημιουργεί.
Σήμερα βλέπουμε ότι τα πρόσωπα αυτά ανέσυραν στην επιφάνεια και άλλα.
Έτσι ανάμεσα στα νέα έργα με γυναικείες μορφές που ακολουθούν την ίδια εκφραστική, κάνουν την εμφάνισή τους ανδρικές και παιδικές μορφές.

Πολλές από αυτές είναι μορφές αναγνωρίσιμες, που συνδέονται στενά με τον καλλιτέχνη και αποκαλύπτουν την αξιακή του σφαίρα. Για παράδειγμα μέσα από το πορτραίτο διάσημου νεοέλληνα  συγγραφέα, δίνει μεγάλη σημασία στην αξία της Φιλίας, που καταργεί τα καλλιτεχνικά σύνορα και παντρεύει την τέχνη του Λόγου με εκείνη της Εικόνας.
Άλλες πάλι λειτουργούν σαν σχόλιο σε καυτά θέματα, που βασανίζουν τον σύγχρονο κόσμο, όπως είναι το μεταναστευτικό. Έτσι στο πορτραίτο της «Μικρής Αφγανής» αποκαλύπτει μόνο το ένα μάτι. Το άλλο παραμένει μισοκρυμμένο, σαν να σχολιάζει την υποκρισία του πολιτισμένου κόσμου μας.


Όλες όμως έχουν ένα κοινό.
Η θέασή τους απαιτεί απόσταση για να τις δούμε.
Και αυτό είναι κατά την προσωπική μου γνώμη το μήνυμα των ζωγραφικών έργων του Χρήστου: πρέπει να πάρουμε απόσταση από τα πράγματα για να μπορέσουμε να δούμε το βάθος τους. Με την απόσταση κρύβονται οι διαφορές. Όσο πιο κοντά πλησιάζουμε τόσο περισσότερο βλέπουμε αυτά που μας χωρίζουν. Όσο πιο πολύ απομακρυνόμαστε τόσο οι διαφορές λειαίνονται.
Μήπως αυτό είναι και ένα σχόλιο για τις επικείμενες εκλογές;
Ας δούμε λοιπόν τα πράγματα από απόσταση. Ίσως τελικά ανακαλύψουμε περισσότερο αυτά που μας ενώνουν  και αφήσουμε πίσω αυτά που μας χωρίζουν... 




Τετάρτη, 13 Μαρτίου 2019

Το ασπρόμαυρο της πολυχρωμίας μία ερμηνεία για την αποχή στις Ευρωεκλογές.[1]




Τα 22 ασπρόμαυρα ψηφοδέλτια, με τα ονόματα των κομμάτων και των υποψηφίων τους Ευρωβουλευτών, που παραδόθηκαν στον επίδοξο ψηφοφόρο, λίγο πριν την λήψη της κρίσιμης απόφασης, σε μια εποχή έντονης σημειολογικής αναζήτησης των σημείων των καιρών και φυσικά του εκλογικού αποτελέσματος, αποτελούν ικανό θέμα διαπραγμάτευσης, για τη στήλη των ΕΠΙΛΟΓΩΝ του «ΕΡΜΗ», που διακρίνεται πλέον από μία τάση  εβδομαδιαίας περιοδικής παρουσίας.
Γιατί αν θεωρήσουμε ότι η γραφιστική απεικόνιση των λογοτύπων των υποψήφιων κομμάτων, που φυσικά δεν είναι ασπρόμαυρα, υπακούουν σε εικαστικούς νόμους, τότε ενδεχομένως θα ερμηνεύαμε γιατί κάποιοι από εμάς έκαναν εκείνη την επιλογή και κάποιοι άλλοι, την άλλη.
Άλλωστε η καλλιτεχνική θέαση του κόσμου έχει τόσο μεγάλη ποικιλία, που μπορεί από μόνη της να μας αποκαλύψει μία άλλη οπτική των πραγμάτων και να δούμε την καθημερινότητα πιο αισιόδοξα, καθώς οι λεπτές αποχρώσεις είναι αυτές που μπορούν να σπάσουν τη μονοχρωμία, οι οποίες ακόμα και αν παίζουν στη χρωματική γκάμα του ασπρόμαυρου ψηφοδελτίου για τις ανάγκες της κάλπης, μπορούν να διασφαλίσουν τη εύρυθμη λειτουργία μιας δημοκρατίας.
Έτσι: το σημείο, η γραμμή, το σχήμα, η διεύθυνση, ο τόνος, το χρώμα και η υφή, τα βασικά δηλαδή στοιχεία, που συνθέτουν το αλφάβητο της εικαστικής γλώσσας των υποψήφιων κομμάτων, μπορούν να λειτουργήσουν στον κατακερματισμένο κόσμο μας ως εκείνα τα δομικά στοιχεία που θα γεφυρώσουν μέσω της Τέχνης, τη διαίσθηση με τη νόηση, το χάος με την τάξη.
Γιατί μέσω αυτών, επιδρούν πάνω μας, νόμοι της Φύσης, και σε συνδυασμό με τις εν ενεργεία ψυχολογικές δυνάμεις μας, βλέπουμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας, και τελικά αποφασίζουμε για το προς τα πού και με ποιον θα πορευτούμε.
Έτσι η ευθεία γραμμή, που είναι η μικρότερη απόσταση ανάμεσα σε δύο σημεία, γίνεται για το μάτι μια γραμμή γεμάτη ταχύτητα, αποφασιστική και δυναμική.
Αντίθετα η κάθετη, μοιάζει να παλεύει ενάντια στη βαρύτητα, και δηλώνει απόφαση, θέση και ανάταση.
Η καμπύλη είναι μία γραμμή τρυφερή και ευαίσθητη. Η αβίαστη κίνησή της, εκφράζει το ανθρώπινο μέτρο, την ελευθερία.
Το τρίγωνο, αιχμηρό, με γωνίες που τρυπάνε, εκφράζει την ένταση, δηλώνει κατεύθυνση και οδηγεί.
Ο κύκλος, συγκεντρωμένος, τέλειος, συμβολίζει το ατέλειωτο, θυμίζει τη Γη, και εκφράζει προστασία.
Αλλά και τα χρώματα, που έχουν επιλέξει τα υποψήφια κόμματα, ξυπνούν την πιο κατάλληλη διάθεση για το σκοπό του σχεδίου τους. Γιατί γνωρίζουν καλά, ότι δεν είναι το μάτι μας που εξασφαλίζει αυτή την επιλογή, αλλά το ερευνητικό μυαλό, που ξέρει πώς να διεισδύει στις αμφισημίες της όρασης και σ’ αυτό το ερευνητικό μυαλό στοχεύουν.
Ο Ελβετός  Heinrich Wölfflin (1864-1945), ο μεγαλύτερος ίσως ιστορικός της τέχνης της προηγούμενης γενιάς, στο θεμελιώδες του σύγγραμμα «Βασικές έννοιες της Ιστορίας της Τέχνης», που δημοσιεύτηκε το 1915, υποστήριξε ένα μεθοδολογικό σύστημα, με τη βοήθεια του οποίου, είναι σε θέση να κρίνει κανείς όχι μόνο την ποιότητα του καλλιτεχνικού έργου, αλλά ν’ αναγνωρίσει τα ιστορικά γνωρίσματα της εποχής, μέσα από έναν συνδυασμό όμοιων καλλιτεχνικών στοιχείων.
Η άποψή του εκφράζεται τέλεια στη γνωστή του παρατήρηση, ότι η ουσία του Γοτθικού ρυθμού είναι εξίσου φανερή σ’ ένα μυτερό παπούτσι, όσο και σ’ έναν καθεδρικό ναό!
Όσο περισσότερο δηλαδή φορτίζεται ένα αντικείμενο με θρησκευτικά συναισθήματα, τόσο πιο δύσκολο είναι να το αντιληφθούμε οπτικά.
Μας μαγεύουν περισσότερο οι γοτθικοί ναοί, παρά τα γοτθικά παπούτσια, και η αιτία βρίσκεται όχι μόνο στην πολύπλοκη σύνθεσή τους, αλλά στο γεγονός ότι η ευσέβεια που αποπνέουν, μας κατακυριεύει.

Τι σκεφτόμαστε λοιπόν πίσω από το παραβάν ή καλύτερα, κάτω από ποιες δυνάμεις αποφασίζουμε;
Ας ευχηθούμε ότι η ανάλυση για το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Ιουνίου, να μην εξαντληθεί στην ερμηνεία του φαινομένου «αποχή». Άλλωστε, όπως γράφτηκε και στο Μεσαιωνικό «Έπος του Ρόδου»:

Αυτός που θέλει μια εικόνα καλά να δει,
σ’ απόσταση πρέπει να είναι.
Γιατί όλα τα ελαττώματα, που βλέπουμε από κοντά
με την απόσταση εξαφανίζονται
Κι εκείνα που από μακριά θαυμάζουμε
Φαίνονται ωραία, αλλά χοντροκομμένα
Όταν από κοντά τα δει κανείς…



[1] EΡΜΗΣ, 12-6-2009

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2019

"Οι λογοτέχνες μιλούν για τη Ζάκυνθό τους".



"Οι λογοτέχνες μιλούν για τη Ζάκυνθό τους"


της Kατερίνας Δεμέτη

Ο προβληματισμός για την επιλογή των κειμένων των λογοτεχνών, που «θα μιλήσουν για τη Ζάκυνθό τους», μετά την αποδοχή της πρόσκλησης της κ. Ντένιας Πάτρα και της κ. Τζίνας Παττακού, υπευθύνων για το βιωματικό εργαστήριο "Αγαπώ την πόλη μου", την Παρασκευή 8-2-2019, στην Ξενοπούλειο Βιβλιοθήκη, μεγάλος.
Πέρα και πάνω από τις όποιες γνώσεις μου γύρω από τη λογοτεχνία, όφειλα να επιλέξω κείμενα, τα οποία θα μπορούσαν να «μιλήσουν» στους μαθητές. Δηλαδή κείμενα που να νοιώσουν ότι τους αφορούν.
Επειδή αυτό όμως είχε σαν προϋπόθεση ότι τα απολάμβανα κι εγώ, επέλεξα κείμενα που τα αγαπούσα.
Έτσι με αλφαβητική σειρά ανθολόγησα τους κάτωθι λογοτέχνες-ποιητές-ζακυνθινολάτρες εραστές του μικρού νησιού μας, άλλοτε γνωστού ως «φιόρο του Λεβάντε»: ΝΙΚΟΛΑΟ ΒΑΡΒΙΑΝΗ (1898-1980), ΣΠΥΡΟ ΓΚΟΥΣΚΟ (1911-1941), ΔΗΜΗΤΡΙΟ ΓΟΥΖΕΛΗ (1774-1843), ΓΙΑΝΝΗ ΔΕΜΕΤΗ (1938), ΛΕΩΝΙΔΑ Χ. ΖΩΗ (1865-1956), ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΛΒΟ (1792-1869), ΤΑΛΜΠΟΤ ΚΕΦΑΛΙΝΟ (1917-1988), ΝΤΙΝΟ ΚΟΝΟΜΟ (1918-1990), ΕΛΙΣΑΒΕΤΙΟ ΜΑΡΤΙΝΕΓΚΟ (1832-1885), ΜΑΧΗ ΜΟΥΖΑΚΗ (1920-2016), ΛΟΥΛΑ ΒΑΛΒΗ – ΜΥΛΩΝΑ (1928), ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΞΕΝΟΠΟΥΛΟ (1867- 1951), ΔΙΟΝΥΣΗ ΡΩΜΑ (1906-1981), ΔΙΟΝΥΣΗ ΣΕΡΡΑ (1947), ΜΑΡΙΝΟ ΣΙΓΟΥΡΟ (1885-1961), ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΟΛΩΜΟ (1798-1857), ΓΕΩΡΓΙΟ ΤΕΡΤΣΕΤΗ (1800-1874), ΙΩΑΝΝΗ ΤΣΑΚΑΣΙΑΝΟ (1853-1908), ΝΙΚΟΛΑΟ ΟΥΓΟ ΦΩΣΚΟΛΟ (1778-1827), ΔΙΟΝΥΣΗ ΦΛΕΜΟΤΟΜΟ (1956).
Η εμπειρία μαγική, καθώς η αίσθηση ότι τα παιδιά μας μπορούν να αγαπήσουν τη λογοτεχνία, έγινε βεβαιότητα, όταν στο τέλος συνέθεσαν το δικό τους ποίημα!
Έτσι τα ερωτήματα ανέκυψαν αβίαστα:
Πώς μπορεί να αξιοποιηθεί η λογοτεχνία στην εκπαίδευση;
Πώς η λογοτεχνία του τόπου μπορεί να ενισχύσει την αγάπη του μαθητή για την ιδιαίτερη πατρίδα του;
Η σύγκριση με την αλλοτινή Ζάκυνθο, πόσο μπορεί να ενσταλάξει την έννοια της συνέχειας και της αλλαγής στη φύση, στο δομημένο περιβάλλον και στον ίδιο τον κάτοικο του «τουριστικόπληκτου» νησιού μας;
Ερωτήματα που παρ΄ όλους τους περιορισμούς που πιθανόν υπάρχουν, όπως λ.χ. η έλλειψη διδακτικού χρόνου που απαγορεύει την γνωριμία των μαθητών με κείμενα της τοπικής λογοτεχνίας, ξαναθέτουν επίσης επιτακτικό το ζήτημα της συγγραφής ενός εγχειριδίου τοπικής ιστορίας – λογοτεχνίας, το οποίο θα έχει θέση μέσα στο ωρολόγιο πρόγραμμα των σχολείων της Ζακύνθου.
Γιατί στόχος μας δεν πρέπει να είναι μόνο η κατασκευή περισσότερων καταλυμάτων για φιλοξενία την τουριστική σεζόν.
Στόχος μας πρέπει να γίνει η δημιουργία «μικρών αναγνωστών», που θα γνωρίζουν τον τόπο τους και θα μπορούν να αντιλαμβάνονται ότι οι όποιες γνώσεις για την ιστορία της λογοτεχνίας, για ρεύματα, συγγραφείς, σχήματα λόγου, αφηγηματολογικές έννοιες κ.λπ. μπορούν να κάνουν τη ζωή τους πιο απολαυστική, την αυτοσυνειδησία τους πιο ξεκάθαρη, την διαχείριση του χρόνου της ζωής τους πιο ποιοτική.
Και πιο ποιοτικός χρόνος σημαίνει ότι αποκτώ γούστο, αισθητική, εκπαιδεύομαι  να επιλέγω το ωραίο, γίνομαι ενεργός πολίτης και δεν επιτρέπω τον τυχάρπαστο  πολιτικό να έχει λόγο στην διαχείριση της ομορφιάς του τόπου μου και κατά συνέπεια και στη δική μου ζωή.
Μέσα από ένα βιβλίο τοπικής λογοτεχνίας, οι μαθητές μπορούν να διδαχθούν ότι, τα λογοτεχνικά έργα, δεν αποτελούν δημιουργήματα μιας εκκεντρικής ιδιοφυΐας, τα οποία μόνο ένας εξίσου ιδιοφυής κριτικός μπορεί να εκτιμήσει και να αξιολογήσει.
Με την κατάλληλη εκπαίδευση τα παιδιά μας μπορούν να γευτούν την ομορφιά των ιδεών του τόπου, να διαβάσουν πίσω από τις λέξεις ενός λογοτεχνικού κειμένου και ν’ αφήσουν τον εαυτό τους να περάσει μέσα από αυτό.
Κέρδος τους: να βγουν και τα ίδια αλλαγμένα,  μαθαίνοντας λ.χ. ότι η ιστορία κάνει κύκλους, ο σεισμός είναι ένα φυσικό φαινόμενο που έρχεται κατ΄ επανάληψη στον τόπο και κυρίως αυτό που λέει ο Φώσκολος, ότι δηλαδή: «Είναι ιερά η Ζάκυνθος!».




Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2019

2018: Μία δυναμική χρονιά για το Μουσείο Σολωμού & Επιφανών Ζακυνθίων, που με ελάχιστα έξοδα και κυρίως με την ανιδιοτελή προσφορά εξωτερικών συνεργατών, έβαλε τον πήχη ψηλότερα για το τρέχον έτος.

Διανύουμε τον πρώτο μήνα του 2019 και φτάνοντας στο τέλος του, έχουμε ήδη να παρουσιάσουμε την πρώτη επιτυχημένη εκδήλωση που έγινε την Κυριακή 13 Ιανουαρίου, με την παρουσίαση στο Πνευματικό Κέντρο Ζακύνθου, του δευτέρου μέρους των έργων για πιάνο της ιταλικής περιόδου του Παύλου Καρρέρ, που φυλάσσονται στο Αρχείο του Μουσείου, από τον πιανίστα Διονύση Σεμιτέκολο και το χορευτικό συγκρότημα «ΥΑΚΙΝΘΗ», που απέδωσε χορούς εποχής δεξιοτεχνικά!
Και κρατώντας ανά χείρας την πρόσκληση για την επόμενη εκδήλωση, που θα γίνει το Σάββατο 2 Φεβρουαρίου και είναι αφιερωμένη στο μεγάλο φιλόσοφο Αριστοτέλη, με ομιλητές τον Περιφερειολόγο κ. Ηλία Β. Μακρή και τον Μαθηματικό, κ. Nικόλαο Χαρ. Κακολύρη, αισθανόμαστε την ανάγκη, φρενάροντας για λίγο,  να  στραφούμε στο χθες και να ξαναθυμηθούμε την προηγούμενη χρονιά.
Η διάθεση είναι και υπομνηστική, για να ξαναθυμηθούμε τα όσα σημαντικά για την δράση του Μουσείου μας μοιραστήκαμε, αλλά κυρίως είναι ενδεικτική για την δυναμική που ένας μικρός, περιφερειακός φορέας μπορεί να αναπτύξει, στηριγμένος αποκλειστικά και μόνο στην προσφορά των εθελοντών εξωτερικών συνεργατών του, στα Μέλη του και στην ξεκάθαρη αντίληψη ότι το Μουσείο είναι ένας χώρος, με σπουδαίο εκπαιδευτικό ρόλο, μέσα στην τοπική κοινωνία.
Ελπίζουμε και το 2019 να μπορέσουμε να συνεχίσουμε το έργο μας, κι ευχόμαστε το Μουσείο, που το 2018 το επισκέφτηκαν αδαπάνως 71 σχολεία με 2.819 μαθητές και 250 συνοδούς, από τη Ζάκυνθο και την υπόλοιπη Ελλάδα (εκτός από τους τουρίστες τη θερινή περίοδο), να βοηθηθεί από την Πολιτεία περισσότερο, καθώς έχοντας «πάντα ανοιχτά πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής» των νέων, μπορούμε να ελπίζουμε η ζωή μας, «που ‘ναι μέγα καλό και πρώτο», ν΄ ανθίσει σ΄ ένα καλύτερο αύριο.
Ακολουθούν οι δράσεις που πραγματοποιήθηκαν το 2018 για τις οποίες, ο πτυχιούχος Τμήματος Συντήρησης Έργων Τέχνης του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων Ιωάννης-Πορφύριος Παν. Καποδίστριας, εφιλοτεχνούσε αφιλοκερδώς τις αφίσες τους. Αξίζει δε να γίνει ειδική αναφορά στο γεγονός αυτό, γιατί πιστεύουμε ότι, οι αφίσες του Μουσείου μας, προσθέτουν κάτι στην πληγωμένη αισθητική του τόπου μας.


·                    Το Σάββατο 13-1-2018 παρουσιάστηκαν στο Πνευματικό Κέντρο Ζακύνθου, από τους πιανίστες Διονύση Σεμιτέκολο και Βέρα Στραβοπόδη τα έργα για πιάνο σε τέσσερα χέρια του Παύλου Καρρέρ, που φυλάσσονται στο Αρχείο του Μουσείου. Η Διευθύντρια του Μουσείου Κατερίνα Δεμέτη, μίλησε για την μέθοδο ψηφιοποίησης των αρχείων και παρουσίασε  την καταγραφή και τακτοποίηση των έργων του Καρρέρ, που φυλάσσονται στο Μουσείο.



·                    Ο Φεβρουάριος ανακηρύχθηκε «Repostmonth», καθώς στη σελίδα του Instagram του Μουσείου (https://www.instagram.com/museumsolomos), φιλοξενήθηκαν φωτογραφίες εξωτερικών όψεών του, που επιμελήθηκαν επισκέπτες ή απλοί τουρίστες, που βολτάριζαν στην πόλη και συμπεριέλαβαν το Μουσείο στις λήψεις και εν συνεχεία στις αναρτήσεις τους στους προσωπικούς τους λογαριασμούς.



·                    Το Σάββατο 3-3-2018, οργανώθηκε εσπερίδα, για να τιμηθεί ο λησμονημένος Ποιητής Σπήλιος Πασαγιάννης (1874-1909) στην αίθουσα της Λέσχης «Ο Ζάκυνθος». Κατόπιν εισηγητικής προσλαλιάς του Προέδρου του Σωματείου, πραγματοποιήθηκαν σχετικές ομιλίες από τον λογοτέχνη –ποιητή Διονύση Φλεμοτόμο, με θέμα: «Οι Κώστας και Σπήλιος Πασαγιάννης και η σχέση τους με τα Ιόνια νησιά»» και από τον Θεοδόση Πυλαρινό, Ομότιμο Καθηγητή του Ιονίου Πανεπιστημίου, με θέμα: «Σπήλιος Πασαγιάννης, ο λυρικός τραγουδιστής του θανάτου».


·                    Την Δευτέρα 19-3-2018 το Μουσείο συμμετείχε στην εκδήλωση για την επέτειο της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821 της Δ/νσεως Α’/θμιας Εκπ/σεως Νομού Ροδόπης, με τίτλο: «Πτυχές του σολωμικού έργου και της διδασκαλίας του», με εισήγηση της Δ/ντριας του Μουσείου, Κατερίνας Δεμέτη με το θέμα: «Η σολωμική ποίηση μέσα στα σχολικά εγχειρίδια Α’/θμιας & Β’/θμιας εκπαίδευσης και η συμβολή των εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Μ.Σ.&Ε.Ζ 


·                    Το Μουσείο με την ευκαιρία του Πάσχα, οργάνωσε ειδικό μεγαλοβδομαδιάτικο αφιέρωμα με θέμα: «Λεπτομέρειες Μεγαλοβδόμαδου από το Μ.Σ.& Ε.Ζ.». Από το Σάββατο του Λαζάρου 31/3 έως την Κυριακή του Πάσχα 8/4, στις ψηφιακές πλατφόρμες και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (Ιστοσελίδα: http://zakynthos-museumsolomos.gr, Facebook: https://www.facebook.com/museumsolomos, Instagram: https://www.instagram.com/museumsolomos), πραγματοποιήθηκαν δημοσιεύσεις, που έδωσαν την ευκαιρία στους επισκέπτες να ανακαλύψουν λεπτομέρειες από τα εκθέματα της μόνιμης συλλογής, που απεικονίζουν το Θείο Πάθος.


·                    Την Παρασκευή 11-5-2018 με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Μουσείων, πραγματοποιήθηκε σύνδεση με το Μουσείο Σολωμού της Κερκύρας, με τη χρήση των τεχνολογιών live streaming, με τη συνεργασία του ΤΕΙ Ζακύνθου και της Ομάδας Μουσειολογίας του Ιονίου Παν/μίου και του Καθηγητή Δρ. Σταύρου Βλίζου. Η εκδήλωση πήρε τον τίτλο : «Connected Museums».


·                    Το Μουσείο, συμμετέχοντας στον επίσημο εορτασμό της 18ης Μαΐου - Παγκόσμιας Ημέρας Μουσείων, που για το 2018 είχε ως θέμα του: «Μουσεία και δια(δίκτυα). Νέες προσεγγίσεις, νέο κοινό», παρουσίασε τον κώδικα QR του μουσείου, ως τρόπο προβολής της μόνιμης συλλογής του, μέσω της νέας τεχνολογίας. Το Quick Response (QR) Code είναι ένα συγκεκριμένο barcode (δύο διαστάσεων κωδικός) που έχει σχεδιαστεί για να διαβάζεται από smartphones. Αφίσες με τον κώδικα αυτό τοποθετήθηκαν σε ευκρινείς θέσεις της μόνιμης συλλογής και στο εξωτερικό του Μουσείου.  Είχε δε ιδιαίτερη επιτυχία κατά τη θερινή περίοδο.


·                    Την Παρασκευή 25-5-2018 παρουσιάστηκαν από τους πιανίστες Διονύση Σεμιτέκολο και Βέρα Στραβοπόδη τα έργα για πιάνο σε τέσσερα χέρια του Παύλου Καρρέρ, που φυλάσσονται στο Αρχείο του Μουσείου και η Δ/ντρια του Μουσείου Κατερίνα Δεμέτη, παρουσίασε την καταγραφή των έργων,  στο Ωδείο Αργοστολίου «Ρόκκος Βεργωτής» στα πλαίσια  του ΙΑ’ Πανιονίου Συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε στην Κεφαλονιά. Η συναυλία αυτή αποτέλεσε και την πανηγυρική λήξη του συνεδρίου και συμπεριελήφθη σε όλα τα επίσημα προγράμματα και ανακοινώσεις του.


·                    Την Κυριακή 17-6-2018 παρουσιάστηκε στο Πνευματικό Κέντρο Ζακύνθου, από τον πιανίστα Διονύση Σεμιτέκολον, το πρώτο μέρος των έργων της ιταλικής περιόδου του Παύλου Καρρέρ, με χορούς για πιάνο, από το αρχείο του Μουσείου. Στην ίδια εκδήλωση το χορευτικό συγκρότημα ΥΑΚΙΝΘΗ απέδωσε χορούς εποχής.



·                    Τον Αύγουστο του 2018 ανέβηκε στην σελίδα του Μουσείου στο διαδίκτυο το σύνολο των χειρογράφων του εθνικού ποιητή με την αντίστοιχη τεκμηρίωσή τους  για χρήση των μαθητών, φοιτητών, ερευνητών.
                                            


   


·                    Την Κυριακή 21-10-2018 στο Πνευματικό Κέντρο Ζακύνθου, πραγματοποιήθηκε αφιερωματική εκδήλωση για τον Νικόλαο Βαρβιάνη με την ευκαιρία της συμπλήρωσης εκατό είκοσι ετών  από την γέννησή  του. Στην εκδήλωση, μετά σχετική προσφώνηση του Προέδρου του Σωματείου, μίλησε ο Φιλόλογος Γιώργος Φιορεντίνος, με θέμα: «Ο Βαρβιάνης και η Ζάκυνθος». Ο πιανίστας Διονύσης Σεμιτέκολος απέδωσε έργα του Παύλου Καρρέρ, από το αρχείο του Μουσείου.


·                    Το Μουσείο με την ευκαιρία των Χριστουγέννων, οργάνωσε ειδικό αφιέρωμα στις ψηφιακές πλατφόρμες και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, με θέμα: «Λεπτομέρειες Δωδεκαημέρου από το Μ.Σ.& Ε.Ζ.». Από 24-12-2018 έως 6-1-2019, πραγματοποιήθηκαν δημοσιεύσεις λεπτομερειών από αγιογραφίες της μόνιμης συλλογής του, που απεικονίζουν τις εορτές των Δωδεκαημέρου.