Τι ξεχώρισα από το 2025;

 

Περπατώντας στους δρόμους της χειμωνιάτικης πόλης μας και αντικρίζοντας το ένα μετά το άλλο τα κλειστά μαγαζιά, με τη σκέψη στο ερώτημα της ΗΜΕΡΑΣ για το «τι ξεχώρισα από το ΄25» για το φετινό επετειακό τεύχος,  η απάντηση έρχεται αβίαστα, καθώς τα μάτια της ψυχής μου γεμίζουν χρώματα, μουσικές και  παιδικές φωνές.

Γιατί οι δύο εικαστικές εκθέσεις που πραγματοποιήθηκαν το Μάιο του 2025, η μία στις αποθήκες του Σταφιδεργοστασίου της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών και η άλλη στο Μουσείο Γρηγορίου Ξενόπουλου, πλαισιωμένες από εκπαιδευτικά προγράμματα, εργαστήρια χαρακτικής, workshops για τη φιλία και τη διαμεσολάβηση, συναυλίες κλασικής μουσικής, party με μουσικά συγκροτήματα, ομιλίες-διαλέξεις και θεατρικές παραστάσεις, αποκάλυψαν ότι, η θέαση του νησιού μας με τα μάτια σύγχρονων εικαστικών, μπορεί να δώσει μία άλλη εκδοχή για το ποια είναι η Ζάκυνθος σήμερα. 

   

     

Πρόκειται για εκείνη την εκδοχή που ακολουθεί την ιστοριογραμμή της καρδιάς μας, ακροάται τα όσα συμβαίνουν στον πλανήτη και τη χώρα μας, αφουγκράζεται κάθε τι αυθεντικό, και με σεβασμό στην παράδοση, στα έργα προγενέστερων & σύγχρονων δημιουργών, αλλά και στην υπέροχη φύση μας, δημιουργεί, αποτυπώνει, προτείνει, αυτό που μπορεί να μας πλημμυρίσει ελπίδα και να διώξει μακριά τις εικόνες του εγκαταλελειμμένου νησιού μας, που αναπνέει, ζει και υπάρχει μόνο για τους θερινούς μήνες.

Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη θα ψηλαφίσω κάποιες ομοιότητες των δύο εκθέσεων, τα χαρακτηριστικά των οποίων οδηγούν στο παραπάνω συμπέρασμα.

·        Και οι δύο εκθέσεις πραγματοποιήθηκαν από εικαστικούς που δεν είναι ντόπιοι, είδαν όμως το νησί μας, εμπνεύστηκαν από το φως του, τη θάλασσα, την ιστορία του και με σύγχρονα εκφραστικά μέσα, μετασχημάτισαν την περιρρέουσα ατμόσφαιρα σε εικόνες.

·        Και οι δύο εκθέσεις ενεργοποίησαν μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς και απλούς πολίτες, οι οποίοι, τόσο σαν επισκέπτες όσο και σαν συμμετέχοντες στα εργαστήρια που πραγματοποιήθηκαν, απέδειξαν ότι, ακόμα και χωρίς την παρουσία των Αρχών -οι οποίες, αν και προσκλήθηκαν και στις δύο, δεν τις επισκέφτηκαν ποτέ -  αποτελούν την κύρια δύναμη στην οποία στηρίζεται αυτό το νησί, είναι η μαγιά, το έρεισμα και η ελπίδα του.

·        Και οι δύο εκθέσεις έγιναν σε χώρους που για πρώτη φορά φιλοξενούσαν κάτι τέτοιο. Η έκθεση στο Σταφιδεργοστάσιο, αναπτυγμένη στους τοίχους, αλλά και στα μεγάλα κόκκινα κασόνια, που χρησιμεύουν για τη μεταφορά – αποθήκευση της σταφίδας, τα οποία σαν μεγάλα κομμάτια lego, δημιούργησαν τις επιφάνειες πάνω στις οποίες αναρτήθηκαν τα έργα, αλλά και η άλλη, μέσα στο Μουσείο-Σπίτι του Γρηγορίου Ξενόπουλου, το οποίο διέθεσε τη μοναδική αίθουσά του για να δημιουργήσει το δωμάτιο μέσα στο δωμάτιο, στο οποίο κρεμάστηκαν κυριολεκτικά από το ταβάνι, τα έργα, μάς άνοιξαν τα μάτια για την υποδοχή καινούργιων χώρων στο νησί, που μπορούν να λειτουργήσουν ως κελύφη πνευματικών αναζητήσεων, με πενιχρά μέσα, βάζοντας μόνο διάθεση, έμπνευση και δημιουργική φαντασία.

              

·        Και οι δύο εκθέσεις, βαπτίστηκαν από τους δημιουργούς τους με τίτλους που υπογραμμίζουν το αέναο της Τέχνης και κατά συνέπεια, την πνευματική μεταμόρφωση και αναδημιουργία.

Έτσι, τόσο η έκθεση της Ελίνας Τσινγκίρογλου (https://elinatsingiroglou.gr/elina/ ) , με τίτλο «Moving Souls / Κινούμενες ψυχές – Ταξίδι στο Χωροχρόνο», στο Σταφιδεργοστάσιο, από 8-18 Μαΐου, όσο και η έκθεση του Αλέξη Φραγκούλη (https://www.instagram.com/alexfragoulis_prints?igsh=eTdwN2dhZG1oM2Uy), με τίτλο «Επαναπροσδιορισμός», στο Μουσείο Γρηγορίου Ξενόπουλου, από 17-24 Μαΐου, πρότειναν μία εξερευνητική ανάγνωση του κόσμου, μέσα από την προσωπική του ο καθένας διαπραγμάτευση της τέχνης, που οδήγησε σε μια νέα εμπειρία επίσκεψης στους χώρους που εξέθεσαν.

Δύο απαραίτητες σημειώσεις:

Τα έργα που εκτέθηκαν στην πρώτη έκθεση ήταν πενήντα τρία, υπαινικτική αναφορά στο έτος - σταθμό, που σηματοδότησε τη νέα πορεία για την οικονομική, πνευματική και πολιτιστική εξέλιξη του νησιού μας.

Τα έργα που εκτέθηκαν στην δεύτερη έκθεση, αναδημιουργούσαν ξεχασμένα ή φαινομενικά «άχρηστα» υπολείμματα του φυσικού και τεχνητού περιβάλλοντος, τα οποία μέσα από την τεχνική του τυπώματος,  μετατρέπονταν σε ενεργά στοιχεία της σύνθεσης.

Της ίδιας σύνθεσης που καθημερινά, καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους,  ο διοργανωτής της έκθεσης, ο  Σύλλογος Φίλων Ξενοπούλειου Παιδικής Βιβλιοθήκης (https://filoixenopouliou.blogspot.com/), προσπαθεί μέσα από τις δράσεις του να προσφέρει σε δεκάδες Ζακυνθινόπουλα.

Γι’ αυτό, αν και μόνο απογοήτευση φέρνει η χειμωνιάτικη βόλτα στην πόλη μας, η μνήμη μπορεί να μας ταξιδέψει σε αυτό που τα κλειστά παράθυρα και οι σφραγισμένες πόρτες κρύβουν: στην ψυχή που μέσα από την Τέχνη παραμένει θαλερή και ακμαία, αντιστεκόμενη στο νησί των δύο ταχυτήτων, εκείνο του θέρους και του άλλου, που κατοικούμε ολοχρονίς οι υπόλοιποι.

Άντε, καλή μας μας χρονιά, με περισσότερες εκθέσεις…

 

 

(Το κείμενο δημοσιεύτηκε  για την ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ 2025 της εφημερίδας 

ΗΜΕΡΑ ΖΑΚΥΝΘΟΥ, www.imerazante.gr, έτος 32ο ).